در چند سال اخير با رشد و توسعه چشمگير صنايع كاشي در ايران و راه‌اندازي كارخانجات متعدد، اين صنعت از بُعد تكنولوژي، تنوع در طرح و توليد نيز دچار تحول چشمگير شده است. افزايش توليد كارخانه‌هاي كاشي علاوه بر تأمين نياز عمراني كشور، زمينه مساعدي را جهت صادرات اين محصول فراهم آورده است.
درسال1378 صادرات صنعت كاشي كشور به5.5 ميليون مترمربع به ارزش 16.3 ميليون دلار بالغ گرديد. اين ميزان نسبت به سال 1377 از نظر ميزان و ارزش به ترتيب 8.3 و6.8 درصد كاهش نشان مي‌دهد، علل عمد‌ه آن ركود جهاني و كاهش قيمتهاي جهاني مي‌باشد. سهم صادرات از توليد در اين سال 9 درصد بوده است. صادرات كاشي ايران بيشتر به كشورهاي حوزه خليج فارس، آسياي ميانه، آفريقا، كانادا و به كشورهاي اروپايي از جمله انگليس، آلمان، ايتاليا، فرانسه و دانمارك بوده است.

2- چيني بهداشتي

اولين واحد چيني بهداشتي كشور در سال 1347 به نام شركت پارس سرام در قرچك ورامين احداث گرديد و به دنبال آن دو واحد ديگر به نامهاي مينا و گل‌نما (آرميتاژ) شروع به توليد نمودند. لازم به ذكر است تا قبل از آن تاريخ، چيني بهداشتي مورد نياز داخل تماماً از كشورهاي اروپائي وارد مي‌شد. توجه دولت در سالهاي اخير باعث گرديده است تا ميزان توليد در اين بخش رشد قابل توجهي داشته باشد. با ارتقاء دانش فني توليد، ارتقاء كيفيت و تنوع توليدات را در اين صنعت شاهد باشيم.
تا سال 1357 سه كارخانه با مجموع ظرفيت 22000 تن به توليد مشغول بودند. درسال 1378 تعداد و ظرفيت كارخانه‌هاي توليدي در اين رشته با 200 و 232 درصد رشد نسبت به سال 1357 به 9 و 51000 تن بالغ گرديده است. درسال فوق تعداد 2700 نفر در اين صنعت مشغول به فعاليت بودند و توليد سرانه 19 تن بود. در سال 1378 ميزان 6136 تن چيني بهداشتي به ارزش 2 ميليون دلار به خارج از كشور صادر گرديد كه از نظر وزن و ارزش به ترتيب 19 و 12 درصد نسبت به سال 1377 افزايش داشته است.

قدمت توليد اين صنعت بر كسي پوشيده نيست زيرا براساس آثار بدست آمده از هزاران سال قبل تاكنون انسانها براي رفع نيازهاي خود اقدام به ساخت ظروف سفالي مي‌نمودند. در گذشته‌هاي دور سفالگري با استفاده از خاك رس در ايران مرسوم بوده است. ايرانيان علاوه بر تأمين ظروف مورد نياز اقدام به ساخت انواع گوناگون مجسمه‌هاي تزئيني با سفال مي‌نمودند. در حال حاضر توليد به روش سنتي در بعضي استانهاي كشور نظير همدان – خراسان - مركزي ادامه دارد. با شروع توليد صنعتي ظروف چيني در ايران و تا قبل از سال 1357، چهار واحد چيني كابن، چيني البرز، چيني ايرپرسلان (گيلان) و چيني پارس با ظرفيت 4780 تن به توليد ظروف چيني مي‌پرداختند. تا سال 1360 نياز كشور به ظروف چيني حدود 30 هزار تن در سال بوده كه نزديك به 80 درصد آن از طريق واردات تأمين مي‌شد. بعد از سال 1360 و با ممنوع شدن واردات اين كالا به علت وجود تقاضاي زياد در بازار مصرف تعداد كارخانه‌هاي توليدي افزايش يافت بطوريكه تا سال 1373، 13 واحد با ظرفيت اسمي سالانه 16900 تن به توليد مشغول بودند.

تعداد واحدهاي توليد كننده ظروف چيني در سال 1378 به 18 واحد با ظرفيت اسمي سالانه 35650 تن و در سال 1379 به 20 واحد با ظرفيت اسمي سالانه 46200 تن بالغ گرديد. ميزان توليد اين واحدها در سال 1378 برابر 39100 تن بود كه 65 درصد نسبت به سال 1373 افزايش يافته است. تعداد شاغلين در اين رشته در سال فوق 9500 نفر، سرانه توليد 4 تن و راندمان توليد (توليد به ظرفيت اسمي) 110 درصد بوده است. راندمان كارخانه‌هاي ظروف چيني ازسال 1373 تا 1378 بين 89 تا 110 درصد در نوسان بوده است.
بزرگترين توليد كننده ظروف چيني در جهان كشور چين مي‌باشد و بهترين ظروف را كشور آلمان توليد مي‌كند. در سال 1378 سرانه مصرف در ايران 0.6 كيلو گرم بوده است. در اين سال ميزان فروش داخلي ظروف چيني 38147 تن به ارزش 534 ميليارد ريال بوده است. اين ميزان فروش نسبت به سال 1373 از نظر وزن و ارزش به ترتيب 67 و 192 درصد افزايش داشته است. در سال 1378 بيش از 953 تن ظروف چيني به ارزش1.1 ميليون دلار به كشورهاي حاشيه خليج فارس، تركيه، كانادا و آسياي ميانه صادر گرديد. اين ميزان نسبت به سال قبل از نظر وزن و ارزش به ترتيب 56.7 و 120 درصد افزايش يافته است. سهم صادرات از توليد ظروف چيني در اين سال تقريبا 2.5 درصد بوده است.